X
تبلیغات
رایتل
دل دریائی

فرهنگی هنری سرگرمی

ناگفته های باغبان: 

 

در دلم شعله ی این آتش جانسوز، نهانی پیداست 

به زبانم سخن ناله و افسوسِ آن عشق نروییده هنوز  پابرجاست

که چرا کوزه ناکامی عشق دو انسان

به سر من بشکست؟

من بیچاره به عشق تو  و  آن کودک معصوم چکار؟

من گم گشته ی دیروز به فردا شدن روزِ دو مظلوم چکار؟

من در آن روز همانجا بودم

                         در پی کاشتن سیب دگر

در پی کندن آن هرزه علف ها زخاک

که به قامت عمریست

              تن خود را به آن کهنه درخت می پیچند

                                        که بود سبز شودش پیکر منحوس

                                                        اما

هدفش در باور،

                  کشتن آن سیب است.

سیب اما به خودش می بالد، می خندد

به همان عشق که او را به رسیدن برساند

به همان « نه » که آن هرزه علف ها بنوشتند و نخواند.

هفته ها رفته از آن روز ولی در ذهنم

این سخن گام زنان می دهد آزارم

بر لبم مانده و دیریست بر این گفتارم

                               " که چرا عشق دو کس

                                            ز نگاه نگران دگران

ـــ که در این حادثه ناگه مثلش من بودم ــــ

                                             ز هم می گسلد، می پاشد ؟ "

من که چیزی به لبم نامده بود.

قهر و خشمی به نگاه نگرانم که  نبود.

تو چرا ترسیدی؟

او چرا می ترسید؟

مگر آن سیب که از دست تو افتاد به خاک،

من مقصر بودم؟

من که خود را به باغ بغلی پیچیدم !

من که گفتم به جز سیب در آن باغ دگر هیچ  ندیدم !

... سالها می گذرد از من و این باورِ دور

که برآنم هنوز

                آفرین بر دل روینده سیب

                                           که نرویید جز اینکه برسید.

و من اندیشه کنان غرق این پندارم :

ما ز چه می ترسیم ؟

از ازل همت انسان که کم از سیب نداشت ...

              

                        **********************************

 

من چه می دانستم، کاین گریزت ز چه روست؟

من گمانم این بود

که یکی بیگانه

- با دلی هرزه و داسی در دست -

در پی کندن ریشه از خاک

سر ز دیوار درون آورده

مخفی و دزدانه...

تو مپندار به دنبال یکی سیب دویدم ز پیت

و فکندم بر تو نگهی خصمانه!

من گمان می کردم چشم حیران تو چیزی می جست

غیر این سیب و درختان در باغ

به دلم بود هراسی که سترون ماند

شاخ نوپای درخت خانه...

و نمی دانستم راز آن لبخندی که به دیدار تو آورد به لب

دختر پاکدلم، مستانه!

من به خود می گفتم: «دل هر کس دل نیست

هان مبادا که برند از باغت

ثمر عمر گرانمایه تو،

گل کاشانه تو،

آن یکی دختر دردانه تو،

ناکسان، رندانه!

و تو رفتی و ندیدی که دلم سخت شکست

بعد افتادن آن سیب به خاک...

بعد لرزیدن اشک، در دو چشمان تر دخترکم...

و تو رفتی و هنوز

سالها هست که در قلب من آرام آرام

خون دل می جوشد

که کسی در پس ایام ندید

باغبانی که شکست بیصدا، مردانه

 

 

نوشته شده در شنبه 29 بهمن‌ماه سال 1390ساعت 09:06 ب.ظ توسط تارمی نظرات (12)



قالب جدید وبلاگ پیچک دات نت


پیوند های روزانه

آرشیو سایت

پیوند ها

اختصاصی ویژه

طراح قالب

امکانات سایت